Öyle acılar var ki aşk acısını siker atar. Yanlış
devirin insanıydım ben. Yokluğun eziklik olduğu döneme denk gelmiştim. Çoğu
varlıktan daha üstündü o insanlar. Yokluk nedir bilirdim ben. Varlığın içinde
yokluğu yaşamıştım. Adil değildi hiçbir şey.
Adil demişken o isimde bir
arkadaşım olmuştu zamanında. Ablaları annesiydi onun. Anne yokluğundaydı o’da. Olmamışların
uğruna iki senesini demir parmaklıkların arkasında geçirmişti. Üstelik hep olmak
istediği yaştaydı. On yedisinde. İstediği yaştaydı ama istediği yer de değildi
ne yazık ki. Ne ana kucağındaydı ne de gökyüzünü görebildiği yerde. Deniz de
yoktu orada. Ufka koştuğunda parmaklıklara çarptığı yerdeydi. Dedim ya adil değil işte.
İsmi Adil olsa bile adilik bulmuştu o’nu.
Şimdilerde görüşmüyordum. Sahi neden konuşmuyorduk? Herkesleşmişti
o da. Hayatın öfkesine yenik düşmüştü, kapılıp gitmişti yokluğa. Yanında
birinin olmasına alışkın olmayan bünye kaldıramamıştı beni. Sağlık olsun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder